Информационно-новостной портал города Краснодар: основные события, афиша, справочная служба, адреса, телефоны... Бизнес, спорт, культура, кино, экономика, медицина и здоровье, наука.Информационный городской портал Краснодара. Статьи, публикации, мнения, последние новости центра Краснодарского края.
Войти на сайт
Имя:   Пароль: 
Регистрация  |  Забыли пароль?
  ПОИСК  
Форум | Круглый стол | Тема: Could you suggest a trustworthy online casino
Re: Could you suggest a trustworthy online casino

Имя: moskwa123456 (Новичок)
Дата: 5 ноября 2026 года, 17:33
Kecha yana o'sha tushimga kirdi — ishxonadagi skaner ovozimi? Yo'q, boshqa narsa. O'sha vavada ko'zgu ishchi degan gapni eshitganimda, hali hech narsa tushunmagan edim. Rostini aytsam, o'sha kuni hayotimning eng past nuqtasida edim. Ishdan bo'shatilganimga ikki oy bo'lgan, uy egasi ijarani ikki marta eslatib qo'ygan, telefonim esa har kuni bankdan xabar kelgandek jiringlardi. Xotinim bilan gaplashmay qo'yganimga ham bir hafta bo'lgan — u ota-onasinikiga ketdi, men esa kechasi bilan shiftga qarab yotardim. Odam shunday paytlarda o'zini qandaydir boshqa joyga olib qochishni xohlaydi. Men ham xohladim. Faqat qayerga?

O'sha kechasi, soat ikki bo'lganida, qo'limda telefon, divanda yotganimda tasodifan bitta reklama ko'zimga tashlandi. Odatda bunday narsalarni o'chirib tashlayman, lekin u kechasi barmog'im o'zi bosib yubordi shekilli. Kirib ko'rdim. Hech qanday reja yo'q edi, hech qanday umid ham. Shunchaki — ekranga qarab, o'sha rangli katakchalar aylanishini tomosha qilishning o'zi menga qandaydir g'alati taskin berdi. Keyin o'sha gapni o'qidim: vavada ko'zgu ishchi. Nimani anglatishini ham to'liq tushunmadim, lekin ichimdan «mayli, sinab ko'raman» dedim. Birinchi o'ttiz daqiqada o'n dollarim ketdi. Hech qanday hayajon yo'q edi, faqat bo'shliq. Yana qo'ydim. Yana yo'qotdim. Odam o'zini yo'qotganda, pulning ham ahamiyati qolmaydi — bu gapni o'sha kecha o'zim uchun kashf qildim.

Ertasi kuni ish qidirish o'rniga yana o'sha sahifani ochdim. Halol aytaman, bu ahmoqlik edi. Lekin o'sha paytda boshqa hech narsa yo'q edi — na ish, na do'st, na suhbatlashadigan odam. Ekran bilan gaplashish osonroq tuyuldi. Skanerdagi ma'lumotlar, o'yinlar ro'yxati, «yutish» ehtimoli haqidagi yozuvlar — bularning hammasi miyamni band qilardi, o'sha og'ir o'ylardan chalg'itardi. O'sha kuni kechqurun bitta o'yinda kichkina yutuq chiqdi — atigi yigirma dollar. Lekin o'sha yigirma dollar menga shunday quvonch berdi-ku, xuddi bola paytimda konfet sotib olganimdagidek. Qo'lim titradi, kulib yubordim. Uyda hech kim yo'q edi, lekin baribir ovoz chiqarib kuldim. Bu hissiyotni uzoq vaqt his qilmagan ekanman.

Keyingi kunlar g'alati bir tartibga tushdi. Ertalab ish qidirardim, kechqurun esa o'sha sahifaga qaytardim. Ba'zi kechalarda yutardim, ba'zilarida yutqazardim, lekin gap pulda emas edi — gap o'sha jarayonda edi. Ekranga qarab o'tirganimda, telefonim jiringlamasdi, bank xabarlari kelmasdi, o'ylar to'xtardi. Bu yerda faqat o'yin bor edi, va o'yin menga o'zimni boshqarayotgandek tuyulish imkonini berardi. Bir kuni o'sha vavada ko'zgu ishchi degan iborani yana ko'rdim, va bu safar kulib qo'ydim — chunki endi tushunar edim. Bu shunchaki texnik narsa, lekin men uchun u qandaydir «kirish eshigi» edi. Eshikdan kirib, bir necha soatga boshqa dunyoga ketasan, keyin qaytasan. Muammo shundaki, ba'zida qaytishni xohlamaysan.

Eng qiziq voqea o'sha juma kuni bo'ldi. O'yinlardan birida ketma-ket yutib bordim — unchalik katta emas, lekin yetarli edi. Va birdan o'sha hissiyot keldi: «Balki hammasi o'zgaradi?» O'sha kechasi uy egasiga qarzimning bir qismini berdim. Xotinimga qo'ng'iroq qildim. U ajrashish haqida gapira boshladi, men esa indamay eshitdim. Lekin o'sha suhbatdan keyin o'zimni yengil his qildim — uzoq vaqtdan beri birinchi marta. O'yin menga pul berdi, lekin undan ham muhimi — menga harakat qilish uchun ozgina kuch berdi. Ertasi kuni ikki joyga rezyume yubordim. Hech biri javob bermadi, lekin yubordim.

Oradan bir oy o'tdi. Ish topdim — katta emas, lekin baribir. Hozir ham ba'zan kechqurun o'sha sahifaga kirib, yarim soat o'ynab chiqaman. Yo'q, men buni «davo» deb atamayman. Lekin o'sha qorong'i kechada menga aynan shu narsa kerak edi — diqqatimni boshqa joyga qaratish uchun bitta kichik eshik. Ba'zan odamga katta o'zgarish kerak emas, ozgina nafas olish joyi yetarli bo'ladi.

Endi o'sha kechalarni eslaganimda, o'zimga achinmayman. Balki ahmoqlik qilgandirman, balki yo'q. Lekin o'sha hissiyot — qo'lim titragani, ovoz chiqarib kulganim — hali ham esimda. Ba'zan hayotdagi eng kichik narsalar eng katta og'riqni yengillashtiradi. Faqat o'zingizni yo'qotib qo'ymaslik kerak.
Для того чтобы размещать сообщения в форуме вам необходимо авторизоваться

© 2005–2026 «Лучший Город». Все права защищены.
Контакты

Сетевое издание Лучший Город / Best City (ЭЛ № ФС 77 - 79138), 18+
Выдан Федеральной службой по надзору в сфере связи, информационных технологий и массовых коммуникаций (Роскомнадзор)
Учредитель — ООО «ВСС»
Главный редактор — Куранов Ю.Г.
Редакция: sales@best-city.ru, +7 (903) 798-68-89

Поиск по сайту
 
Расширенный поиск  |  Карта сайта